“Δικαίωμα σου” (παλιό μου ποίημα, σε “σκυλάδικο” στυλ)
Δικαίωμα σου, δικαίωμα σου
να μη με θες άλλο κοντά σου…
Δικαίωμα σου, δικαίωμα σου,
μα εσύ τα θες όλα δικά σου!
Εγώ θα φύγω και θα σ’αφήσω,
προτού μ’αφήσεις θα σε χωρίσω…
Τον πρώτο λόγο δε θα τον έχεις,
λοιπόν αντίο και να προσέχεις…
Ίσως δεν πάψω να σ’αγαπάω,
ίσως δεν πάψω και ας πονάω…
Ίσως η σκέψη να με πληγώνει,
μα η θύμηση σου θα με κυκλώνει!
Όταν θα φύγω και θα σ’αφήσω,
πίσω ξανά δεν θα γυρίσω…
Δεν έχεις χρόνο ν’αποφασίσεις,
σκέψου τι θέλεις να χαραμίσεις!
Αν δε με θέλεις καταλαβαίνω,
γνώμη ν’αλλάξεις δεν περιμένω…
Ήρθε το τέλος κι ας μην το θέλω,
κλείνει η αυλαία κι ακόμα κλαίω,
χειροκροτάω και υποφέρω…
Το θέατρο μας ήταν μπουλούκι,
στημένο δράμα κι εμείς στο λούκι…
Οι θεατρίνοι παραταγμένοι,
βρωμούν ιδρώτα κι ας ειν’πλυμένοι…
Κι οι θεατές που δεν πληρώσαν,
τώρα γελούνε… μας προδώσαν!!!
Γ. Μπιρμπίλης
